Het Noordzeekustpad van Hoek van Holland naar Haarlem.
In 3 etappes

9-2-2009: midwinter: regen, sneeuw, storm en zon. Zowat alles wat het weer te bieden heeft in deze tijd van het jaar kwam aan bod. Het trok 1 dag alle aandacht en liet geen ruimte te genieten van het natuurschoon. Het lukte de zon af en toe door de wolken te komen. Het treinspoor eindigt in het Niederlandse Cap Finestere: Hoek van Holland. Hier begint het Zuid-Hollandse stuk van het Noordzeekustpad. Ik verlies al snel de markering maar kom uiteindelijk wel op een
pad achter de duinen. Achteruitkijkend de kranen van de Maasvlakte. Bij een parkeerplaats is het weer mis.
Ik zoek het strand op dat momenteel wegens drijfzand tgv opspuiten verboden terrein is. Dan maar door de duintjes ploeteren. Het pad volgt een dijk met aan de zuidoostzijde immense velden onder glas. Hier en daar de grijze pluimen van ex-aardgas.
Een eind verder (N52 02 07.6 E4 12 39.7) mogen over een lang hondenuitlaatterrein lopen waar 3 Beaufort onvoldoende is om de onaangename geuren te verdrijven. Daarna gaat het richting duinen en lopen we tot het Scheveningen Gemaal in grijze stilte. Het schemert op de Scheveningse boulevard en het strand ligt in het duister. De miezerige regen koelt me aardig af. Een forse tocht met onaangenaam weer maar op het einde is er een mooie duinomgeving. Iets voor het voor- of najaar.

Afstand op GR: 31,1 km
Persoonlijke waardering: **/****

Van Noordwijkerhout tot Katwijk
10-2-9 Een parkeerplaats (N52 16 19.6 E4 28 09.9) aan de Randweg in Noordwijkerhout ligt slechts een paar honderd meter van de LAW502. Al snel na de start begint het wat te regenen en wijs geworden door de jaren wacht ik niet totdat ik al nat ben met mijn poncho aan te doen. De hond lijkt jaloers te kijken. Al snel lopen we door de duinen die je zo in Afrika doen wanen behalve de 3° C natuurlijk. De duinen blijven tot Noordwijk aan Zee ons uitzicht bepalen. Het weer wordt grimmiger met striemende ijskoude wind uit het noorden. Windkracht 8 vertelde de eigenaresse van een restaurant me toen de hond en ik wat op verhaal moesten komen. (we waren nauwelijks opgewarmd van het bezoek aan het filiaal van Blokker) De hond kreeg mijn nootjesreep om geen energietekort op te lopen. Ze was al drijf. Een half uur lang heb ik wat door het bijna matte glas van het restaurant naar het strand zitten staren maar moest uiteindelijk toch door. Het duurde 10 minuten voordat ik mijn poncho weer aanhad. (had ik binnen moeten doen) Na het passeren van de bebouwing kwam ik weer terecht op het mooie pad door de duinen. De hond liep sneller als er een laaggelegen stuk van het pad in het vooruitzicht was. Hierdoor was ze wat beschut tegen de sneeuw en de wind. Er liepen zowaar nog andere mensen. Na 3 km werden we bijna het dammetje van de uitwateringsluis van Katwijk afgeblazen. Bij de oude vuurtoren leek mij het voor de hond niet verantwoord om nog eens 14 km naar Scheveningen te wandelen en vroeg het thuisfront mij te komen ophalen. De auto was heerlijk warm.

Afstand: 11 km
Persoonlijke waardering: **/****

Haarlem naar Noorwijkerhout
Het was de bedoeling om in 4 dagen het LAW502 traject Hoek v Holland naar Haarlem te wandelen maar door het slechte weer moest het stuk door Meyendel worden weggelaten. Het laatste stuk werd daarom wat langer dan aanvankelijk gepland. Met de trein in 30 min. van Den Haag NOI naar Haarlem. Om 9.10 stond in midden tussen de reizigers in de stad op zoek naar de Sint Bavo kathedraal. De zon scheen maar nog niet op het plein voor de kerk. Helaas was die ook niet open. De oude winkeltjes in het nu rustige centrum van Haarlem zijn mooi onderhouden.
Een plakkaat op de kerkmuur vermeldt dat er veel Vlaamse architectuur is.
Zelfs een Vlaamse wandeling is er uitgezet. Ik volg met moeite de LAW markeringen die ik natuurlijk kwijtraak. Pal west is de te volgen richting en vindt uiteindelijk een lange weg langs een smal kanaal. Dit gaat over in een schelpenpad en leidt uiteindelijk naar de spoorlijn Haarlem Zandvoort waar de duinen beginnen. Ten westen hoor ik de auto’s racen op het racecircuit en in het oosten stijgen de brommende vliegtuigen op van Schiphol. Het pad is hier verhard maar na een klein stukje Zandvoortselaan komen we in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Wat een prachtig gebied met beboste golvende duinen waar dode bomen gewoon blijven liggen. Er zijn tientalle paden en ondanks de uitgestrektheid (3400 ha) kom ik er nogal wat mensen tegen. Het is er brandschoon met veel prullenbakken bij de bankjes.

Wat een plezier hier door heen te wandelen. Na 27 km kom ik met stijve voeten en een krampend rechter been bij de Langeveldseslag. Bij deze duinovergang zijn enkele café s en een snackbar. De meeste zijn dicht. Een erwtensoep waar de lepel in blijft staan doen de pijntjes om een of andere reden verdwijnen. Om 15.30 begin ik aan de laatste 5 km van die dag. Nog 1,3 km over het strand en dan weer .....jawel duinen tot de Duindamseslag bij Noordwijkerhout waar een welwillende schoonzoon mij ophaalt. Hou je van bos en duinen dan is dit een aanrader.

Afstand: 33 km. Totale duur wandeling: 7.15 uur

Waardering ****/****

GR129 van Brugge naar Bulskampveld: een wilgentocht.

4-2-2009

Het vroor maar er was weinig wind. Ik parkeerde mijn auto bij het station in Beernem en werd tussen een groep schoolkinderen naar Brugge gereden. Het startpunt van de GR129 ligt bij de de Katelijnestraat. (N51 11 58.6 E3 13 46.1). Na 2,2 km op het fietspad lang het kanaal Gent-Brugge-Oostende gelopen te hebben wordt ik de N60 overgestuurd en kom dan op een onverhard pad omgeven door bomen met berijpte takken. Ze vormen de kanten van een oude spoorwegbedding. Het sprookjesachtige van de omgeving wordt alleen verstoord door een op een energiecentrale lijkend gebouw ten noorden van het pad. Waarschijnlijk voor de energievoorziening van het Sint Lucas ziekenhuis. Maar verder geen klagen want ik loop van de ene verrassing naar de anderen. Vlak na Assenbroek kom ik bij de gelijknamige Meersen met zijn laagliggende bevroren zanderige weilanden en ontelbare knotwilligen.

Zigzaggend door velden is er een ander juweeltje: de oever van het eerder genoemde kanaal. Govaerts Noord heet het natuurterrein waar je vrij doorheen mag wandelen. De schoonheid lijkt deels te danken aan de eetlust van de ezels die er grazen. Nu waren ze ogenschijnlijk alleen jaloerse getuigen van mijn lunch. In Beernem kwam ik dicht bij het station waar mijn auto geparkeerd stond maar moest naar het Bulskampveld waar ik een 1,5 jaar geleden een eerste kennismaking met de GR129 had. Een mooie dag.

Afstand op GR:21,9 km. Aanloop 1km. Uitloop naar station Beernem: ongeveer 4 km
Persoonlijke waardering: ***/****

LAW501 van Renesse naar Kamperland
1-2-2009

Mijn wandelmaat en ik parkeerden één van onze auto’s op een verlaten parkeerterrein van het vakantiehuispark de Banjaard in Kamperland. Vanuit Haamstede (N51 42 52.8 E3 43 50.1) liepen we tussen verlaten vakantiewoningen geruime tijd op geasfalteerde wegen. Het mooiste stuk van de wandeling zijn de duinen die we bij de Zeepse duinen (N51 41 50.5 E3 44 04.7) introkken. Er grazen tamme zwarte Shetlandpony’s. Een prachtig gebied zeker na de passage van het verlaten centrum van Haamstede. De zon scheen volop maar geeft nauwelijks warmte deze tijd van het jaar. Bij Westenschouwen werd het duinlandschap ingeruild voor dijk en dam. Maar voordat we de stormachtige snijdende NO wind ons liet kastijden bezochten we een van de restaurants op “de kop” van Westenschouwen. De erwtensoep smaakte voortreffelijk.

Een flink aantal (4) kledinglagen beschermde me effectief tegen de aanvallen van de natuur. Bij Neeltje Jans raakten we bijna de weg kwijt omdat we de markeringen niet opmerkten. We werden daar overigens wel beloond met een onverwacht stuk met zandpannetjes en een kreek. De beschutting ervan was meer dan welkom. Na passage van de sluis ging het recht toe recht aan naar Kamperland. Het was een gezonde dag.

Afstand op LAW: 23,8 km Geen aanloop en uitloop.
Persoonlijke waardering: ***/****

GR122 van Quiervrain naar Bonsecours
Hulde aan de NMBS

Weer zo’n schitterende dag met vrieskou en een straffe oosten wind. West Henegouwen. Met de trein van Bergen naar Quiérvrain en terug vanuit Peruwelz. Een aanlooproute van 1 en uitloop van ong. 3 km.

Quiérvrain is een wat ongezellig grensstadje waar Fransen brandstof komen tanken en er opmerkelijk veel juweliers langs de hoofdstraat hun etalages hebben.

Het was koud maar helder. Ik merk dat lopen van -5 tot 12 ºC, een beetje afhankelijk van wind, neerslag en terrein het prettigst voor mij is om te wandelen. Deze dag was dus eigenlijk ideaal. Onze 11 jarige hond met haar 4 seizoenen pels ging mee.
Net over de grens (N50 24 12.9 E3 40 26.6) vonden in noordelijke richting het steegje met aan het einde de gekende markering. We lopen enkele kms langs de Grande Honelle paralel aan de grens en komen door de velden aan bij de E19. De grensovergang daar wordt gemarkeerd door een kerktorenhoog monument dat van ver te zien is. Na de concessie aan het autoverkeer lopen we een tijd op een geasfalteerde weg St.Aybert in. Er is niet veel te beleven . Vlak over het kanaal van Condé naar Pommereoul genieten op een oude boomstam van onze lunch.

Het lange pad langs het kanaal is een oase van rust maar op het einde is er een motorcrossterrein dat tot vele kms eromheen veel geluidsvervuiling geeft. Op het Étang Chabauld-Latour drijven structuurloze vormsels met hier en daar een rokend schoorsteentje omgeven met eendjes die door de golfjes ritmisch bewegen. Ze liggen braaf in een V vorm. Na enige tijd dringt het tot mij door dat het eendenkooien zijn. Een canarderie.


Condé is een gezellig oud stadje en we worden in een plaatselijk eetcafé uitgebreid voorgelicht over de fantastische tripe. We nemen er frites en een 1,5 cm dikke plak gebakken ham want we moeten per slot nog een eindje. Rond het meer, langs een oude kolenmijnhoop en een prachtig watervogel eldorado (N50 27 41.0 E3 37 24.3) en op naar de Belgische grens waar een wandelboom de richting van de GR121 en 123 aangeeft. Het laatste stuk is een eenzame wandeling door het grensoverschrijdende bos van Bonsecours.
Vanaf de kerk daar zoeken we naarstig naar de richting Peruwelz want onze trein gaat over 20 minuten. Het is donker als we in Quiérvrain aankomen.

Al met al een prachtige wandeling met heel weinig verharde paden en zeer gevarieerd vlak terrein.

Afstand op GR: 22,7 km. Persoonlijke waardering: ****/****

GR5a op 26-1-2009
Van Nieuwpoort naar De Panne

Het duurde een lange 1,5 uur met de kusttram van Knokke naar Nieuwpoort. Het was helder. Uitstappen bij Nieuwpoort stad en iets noordelijk van de vismijn voert het pad langs de ijzer tot aan de duinen. De winterzon scheerde over et kalme water van de regenrivier.

Ondanks de kou liepen er paartjes al of niet vergezeld van honden op het brede strand dat voordat de bebouwing van het dorp (Stad?) afneemt verlaten wordt.

Na wat bebouwing kwam ik al vlug in de Sahara van Nieuwpoort. Stille duinen. Dit patroon herhaalde zich verschillende keren met elke keer een ander soort duinlandschap. De zon trok zich die dag langzaam terug maar de natuur maakte veel goed.
Onvoorstelbaar dat er zoveel nog van over is langs de intens bebouwde Belgische kust. Voor de aankomst in de Panne telde ik 9 bouwkranen aan de horizon. Het geld lijkt ook hier de grote ondeugd. Alle respect voor hen die zich tegen deze bebouwing van tijdelijk in gebruik zijnde woonkazernes verzetten.
Terug: De GR leidt ons meestal over onverharde wegen die in in dit jaargetijde erg rustig zijn. De markering is uitstekend.

Afstand: 18,9 km
Persoonlijke waardeerring: ****/****

3^rd January 2009 On the GR5a from Hoppe to Geraardsbergen

A weather forecast of clear skies made Simone and I defy the minus 6 degrees and an early wake up. We took bus line 21 from Zottegem to reach the starting point at the border with Wallony. A few hundred meters of tar road separated us from the woods with its once muddy but now solid frozen paths. A real strain on the ankles, as I experienced a few km further on.

In the forest was silence and apparently it was too cold for a bird’s morning song.

The tall beech stood proud keeping a fair distant from each other. Only the frost on the smaller ones branches made the stems of the elders look less severe The deer kept quiet tool and for several hours we did not see any humans. Breathtaking views on this cold but windless morning were our reward. The clothes we choose for this cold day kept up perfectly warm and at the same time I did not sweat too much. (a bad thing at these low temperature)

After leaving the forest we cam across few houses some residents waving at us from their diner table sipping a cup of coffee.

The path was sometimes badly marked but the beauty of the countryside made up for that.

Eventually we got to Geraardsbergen and joined the shopping crowd and had a lovely crepe and Oxo to enjoy that fantastic satisfying feel in your body after a well spend day.

Distance: 22 km on mainly non surfaced roads. Total way up: 261 m. Highest point 140 m (start) down to 20 m at Geraardsbergen.

Duration: 5:50. hours. Avg. Speed: 4,0 km/hr

Personal rating: ****

14th December 2008 LAW 5-1

From Kamperland (The Banjaard) to Domburg. A day with mist, clouds and north easterly winds.
I met up with Frans Spronk and at 11.00 we let the winds help us. Nature has beautified the dike connecting Noord-Beveland with the peninsula Walcheren. We walked the dunes, the desolate beach and the dune forest near the village of Oostkapelle. A bit of sun would have made this a perfect hike. Fortunatly rain was not on the menu today and we had a lot to talk about.
We ended the walk with steaming hot coffee in one of the few restaurants which dare to open in wintertime.
Partially due to the weather I took no pictures.

Distance 16 km. Personal rating: ****

. Around nature reserve Braakman.

It was Bitterly cold when the wind blew the 2 degree Celsius air outside the Chrysler which I parked at the east side of the creek. I found the familiar red/white markings all around me. They looked to me as to prevent hikers from getting on forbidden land. The few sun rays which at noon had soon disappeared. We crossed the dike and followed the muddy path.

The dog and I appeared to be the only creatures daring to get out. After app. 1,5 km we were on the tarmac again and followed the dike which in 1952 made the Braakman creek a lonely widow. Staatsbosbeheer, the land owner is landscaping the area for some years now. But from what can be seen it looks promising.
We took a short cut through the forest at the western side of the lake. The pleasure was short. The remaining 4 km was tarmac again until we reached the car. It was good to be protected from the elements.


Trip rating: *** Distance: app. 12 km. Flat

Galles, 13th April 2008.

Galles is a town in Spain's Valencia province and from here a road leads via the Puento alto to Fuente de Jorcola which is the starting point of a 4 hour trek. My hat was hardly able to prevent the sun rays heating up my head spite of the firm cool breeze. The air temperature was ideal (app. 16 degrees) We followed the road in north-easterly direction after passing a desolate (free) camp site. Lots of birds were singing in the low bush. Only after we arrived at a plateau at 820 meter almond trees provided some shade. At the plateau a abandoned farm house and the yelling of a remote motorcycle were the only signs of human presence. We did not encounter anyone. The views north from the last leg were awesome. After a steep descent down from a waterhole we arrived, still in full sunshine and with great

satisfaction, at our Ford Ka at the Fuente. (no drinking water). As the (Spanish) guidebook said it was an easy trip with a steady rise to the plateau and a steep one down.

Personal rating: ***

Total distance: 14,5 km. Lowest point 490 m. Highest point 860 meters.

From Sluis to Domburg on the LAW 501

The LAW 501 runs along the coast of Zeeland, the most south-western province of Holland. Frans Spronk and I went on the misty morning of the 2^nd of November 2007 to the town of Sluis . This little city, 7 days a week teeming with Belgian tourists, was still a tranquil place at this early hour. We had parked our car near the residence of Rinus Meeuwsen. Rinus was a good friend of my parents and now for one year, enjoys the ambiance of his native town. After a delightful cup of coffee we set of and followed the town's ramparts from where we had changing views on the city and surroundings. The overcast sky contributed to the Friday morning serenity. 45 minutes passed before we left for the fields but soon we entered the very quiet border town called Retranchement. The Belgian-Dutch border hits the coast at the Zwin nature reserve from where we followed dyke and dune. Enjoying their autumn school holiday many Belgian families had taken over the paths and streets. Many of them were obviously in a good mood. If not so, Frans started a chat which most of the time resulted in a exchange of feeling or even sometimes linguistic knowledge.

After a lengthy break at a beach restaurant and a long walk over dune tops we completed our tour at the parking lot at the old Breskens-Vlissingen ferry. A good shower, some wine and the well prepared diner (Simone) made us soon feel sleepy. The night carried sweet dreams.

The next day we walked from Domburg to Vlissingen. The weather was slightly less cloudy and
we even had a short spell of sunshine. There was no free parking in Domburg so I guessed on
not being caught by the traffic cops. (with success). There are nice unsurfaced roads following
the dune tops resulting in magnificent views all around. At Westkapelle a dyke is nessary to withstand the rigors of the North sea so we were led over tarmac to the village centre where the lighthouse crowns an old church tower. The war memorial consisting of a Sherman tank and tables with old photographs called back the days of heavy bombardments to inundate the island in order to get rid of the German occupants. After the lecture in local history we passed a beautiful lake just beyond the dunes. It was full of different species of water birds. From thereon the surroundings of the dunes become more inhabited with humans and in Vlissingen only buildings, cars and restaurants were allowed to stimulated guests brain. After visiting the statue of Michiel de Ruyter we went to the railway station where Frans had his car parked.
In Domburg we parted at 16.40. I arrived home at 17.35. Fortunately our guests for that evening had not arrived yet.

Apart from the very poor red-white signs we only left good memories of the passed 2 days

Distance 2 x 28,5 km. Personal rating: ***

The last leg -the power of the Peel

I still had to walk the final stretch of the Sniederspad ­­from Bladel to Retie. Frans Spronk had chosen Tuesday the 16th October 2007 for this event. We parked our cars halfway between Retie and Kasterlee and also at Bladel from where we took off. After a few hundred meters the typical Peel landscape with its unsurfaced roads made me feel in another world. Or was it a reminiscent moment of the holidays with my aunt at the village of Best in the fifties? The wide sandy paths were lined by pine woods and corn fields.
The temperature was around 12 centigrade with a slight overcast sky. We walked and talked and enjoyed the surroundings. The Peel and Reusels’ heath and its curious man made 540 m big “grote cirkel” are typical for the area.

The E40 motorway and a 1934 signpost marked the Belgian-Dutch border but the typical sandy and marshy landscape remained the same.

We walked along the marchy wooded borders of a litlle stream near the channel from Antwerpen to Turnhout. For the first time after summer the sun reached the forest floor awakening beautiful mushrooms and warming old pensioners and the occasional dog.
The almost straight sealed Goorstraat near Retie looked very suitable for car racing youths but this 3 km long road was fairly quiet and Mississippie was not even leashed most of the time. After Retie, sunset played a serious but astonishing game with the forests and fields.

In almost darkness we arrived at the car park at the crossing of Reties Heike and the Desselse baan. The trip was a near perfect one with app. 80% non surfaced roads and beautiful scenery.

Distance walked: 35,2 km. Avg. operall speed: 4,4 km/hr. Duration: 8 hrs.
Personal rating: ****

Dworp-Ittre on the GR12

On Saturday 13th October 2007 Simone and I set off to ply the hills of Vlaams Brabant south of Brussels. In Halle bus 155 took us to stop “Destelheide” a mere 5 meters from the GR. It went uphill right away. After some corn fields we came to a series of lakes called Sept Fontaines. (the language border is here sharper than its country counterpart) The dampness of autumn here had a “warming” effect but soon we traversed shady woodland. We also often walked along forest borders enjoying grassland as well as the woods. The variety of toadstools was enormous. Many chestnuts were not left to nature. The highest elevation of the track was 148 m but the climbing was not very severe since temperatures were around the 16. We touched the “Haller bos” with its straight Dutch named lanes before crossing the busy E25. Hereafter it went in south-westerly direction to Brain le Chateau and from there southwards to Ittre. A very interesting stretch was the peaceful Potter landscape area where we had to cross a muddy cattle filled meadow. In Ittre we arrived at a bus stop. The bus driver took us 5 minutes later to Brain le Comte and from here we took the train back to Halle. All in all a very interesting walk

Personal rating: ****
Distance: 19,4 km. Hilly: Hill up 284 m. Lowest elevation: 38 m. Highest: 148 m.

The Sniedersway from Turnhout to Retie.

On the 8th October 2007 I was pleased to walk this stretch of the GR565 with my friend Frans Spronk who is a well trained 4 daagse runner. We certainly had a lot to talk about since it may well be that our last trip together was more than 5 years ago. Our cars were parked In Retie and Turnhout resp. At 10.30, after a mid-morning coffee at the railway station “buffet” , we set off in northerly direction. (Retie lies south east of Turnhout!) Soon we entered a nice wood where 3 biologists were counting the living animals in a sample of pool water. They were studying the effect of pollution with nitrates and phosphates and are supposed to give a solution for the restoration of this woodland swamp. After 8 km we entered Turnhout again and visited the beautiful and ever so quiet “Begijnhof” It was already noon and our hunger was stilled with a quick calorie rich bite from a stall. The sun was shining but although we walked in shirts the temperature was near ideal. From Turnhout we went south crossing the freeway and enjoyed the tranquillity of the many forest paths. The surroundings were less observed than at other trips due to the attention needed to share mutual experiences. We bordered the military domain west of Kasterlee. These are usually disserted and very quiet. Here too. The path hit the main road to Kasterlee and went in south easterly direction to Tielen. South of Kasterlee we ran short of water but a friendly teacher permitted us to get a new supply in her school. After Goor we crossed the Turnhoutse baan and followed the course of the Kleine Nete. By that time we had walked almost 38 km and Retie was not in sight yet. The sun was setting and 18.45 so we decided to go to the main road hoping for a bus to pass. At 19.43 we caught the bus to Retie having walked 41 km by now. Frans wanted a to celebrate this trip with a typical Belgian sin: French fries. Unfortunately, we did not find a “frietkot” and moved on to Turnhout and parted.

Personal rating: ***
Distance covered: 41 km. 38 on the GR565

16-17th September 2007

My brother got interested in walking 2 consecutieve days on the Belgian coast. It was going to be the GR5a in September. Early on Sunday we went to Nieuwpoort and immediately after arriving we set off in northerly direction The sky was clear and the 16 degrees Celsius ambient temperature ideal to hike. The paths were dry and did not compromise his low airy open shoes. It is flat countryside here and many canals and small rivers drain to the sea. First we went a bit inland and to the south of Middelkerke we walked from here on the boulevard all the way to Oostende. Talks, an agricultural show and people watching in Oostende kept us busy and in no time we were at our destination. After a trasty beer we took the beloved coastal tram back to our ladies. After a good sleep at the “Waaigat” B&B we planned to go down to “De Panne”. We thought having remembered the starting point from the previous day and took off east along the river IJzer. The grass was wet due to the abundant rain. In fact drizzle alternated with fierce rain during the entire trip. I noticed after many kms that the distance to our destination increased instead of getting closer to it. We eventually ended up in Diksmuide. It appeared we had taken the wrong GR. Later I learned that there is a GR IJzer from Nieuwpoort to the origin of the river. Anyway, although many roads are paved there was virtually no traffic and walking along the river with its many monuments reminding us of the horrible WW I battle here was pleasant in spite of the rain. Loek’s feet became wet and sore. Howeever, spirits remained high and the whole trip was enjoyable.

Distance GR5a: 20 km. Personal rating: * (monotoneous)
GR IJzer: 24 km. I rate this stretch: ***

GR12 from Ukkel Kalevoet to Dworp.

The weather forecast and Simone’s physical condition were promising. Therefore, on Wednesday 12^th September we took to the soutwestern border of Brussels at Ukkel Kalevoet’s dilapidated railway station. The chip key for the toilets contrasted the absence of basic hygiene but we got at least some privacy. Opposite the east entrance we found the red white markings and a little tunnel brought us to the west side of the station. Also contrasting was that, after a few hundred meters, we came into the woods!!! For the coming 1 or 2 km. we stuck to the eastern border of the Zenne lying 500 m down. Many a small paths ran between or behind

estates. From the dyke along the railway the 2 towers of the Beersel castle emerged from the fields. Unfortunatly the castle itself was closed between 12.00 and 14.00 so we only could admire it from the outside. This day the sun was gentle and the temperature perfect. (12-20 degrees). The undulating green hills were still hiding the subtle signs of autumn. The countryside and the alternation of woods and fields gave a real away from home feeling. Finally, we crossed the Steenweg op Alsemberg at a bus stop but we went to the Gildehuis pub in town and met some retired locals. Simone had no problems understanding them but I had to ask them regularly to repeat a sentence. Obviously we mutually enjoyed each others company.

The bus to Drogenbos took us in 20 minutes back to town.

Distance: 14 km. Slightly hilly.

Personal rating: ****

Sniederspad from Zoersel to Turnhout

One advantage of being retired is that one can adapt its activities depending on the weather.
So, I went hiking on Tuesday the 4^th September. The Kempen were said to be sunny with an occasional shower and temperatures around 19C. I left at 9.30 from Zoersel in southerly direction in bright sunshine. The grass was still wet. The GR marking here were responsible for some extra walking. Gradually the traffic noise from the E34 freeway came closer and when it was loudest I entered a huge forest with straight paths and soon silence returned. For nearly 5 km two horsewomen were the only humans I encountered . There was plenty of time to let one’s thoughts sprout freely. After passing Wechelerzande another wood had to be crossed.

The white-red markings were bright and were so well placed and clear that I thought of making a positive remark about the people looking after them. Suddenly, ten minutes later or so, near the “Achtzaligheden” tree, I noticed a man with an old-fashioned milk carrier, pruning scissors and a brush disappearing behind a shrub.
I met this greying man from Kasterlee who was painting the red-white signs and clearing obstructing bushes. Similar interests made talking easy. I was happy to have met one of those “angels” who lead me safe to my proposed destination.

With another person along my path , Mr. Swaens, I happen to discuss some matters of Flemish politics. He was very taken by the issue of becoming part of The Netherlands again. His dog took this opportunity to show his love for our little Jack Rusell.
Near Turnhout I walked along the unpaved path on the south side of the channel from Antwerpen to Dessel via Turnhout and so a perfect hike came to an end. I caught the 16.30 bus No 714 back to Zoersel.

Distance 31 km. Almost flat. Time: 7 hrs. Avg. speed: 5,0 km/hr.

Personal rating: ****

22-8-7: GR565 from Albertkanaal to Zoersel

Simone brought me to the bridge crossing the Kempisch kanaal where Gr565 turns east. It started to drizzle 5 min. before we arrived there. Since it seldom rains for the whole day I braved the dark skies. The pattern of the trip was build up areas with big houses with electric fences (small houses have barking dogs) alternating with dark woods. About 85% of the track is paved. Just before Halle the markings were so poor that I lost track but after approx. 4 km I found the yellow/white markings again. At Het Boshuisje one crosses the GR5. The gentle rain turned into a rain burst lasting for 1 hour. My underwear and socks got wet and the dog was soaked.
I arrived at Zoersel at 16.00 and found.... Simone. I made the car heater work at full speed and was driven home.

Distance: 27,5 km. Mixed surroundings. A fair lot of forest.

Personal rating: *

The GR12 again (31-7-2007)

Looking at the map Grimbergen-Mechelen did not appeal to me. I am a backcountry lover. This preoccupation was enforced by losing my way in awaking Mechelen. The GR markings were poor, hidden or not at all present. So, when a saw a bus going to Grimbergen just 5 min. after arrival at the railway station I decide to walk from the south to the north. After changing to bus 821 I arrived in full sunshine at the centre of Grimbergen where it was easy to pick up the trail. Off I was. Going north had to be the right direction. After just a few hundred meters the tar road changed into a small unpaved track and soon I entered the undulating corn fields. Almost 70% of this stretch of the GR runs along small paths. This was a real delight. Once at the Zenne near Mechelen I lost track again. The path is running down from the river dyke!
Within the town’s boundaries lies the beautiful provincial domain called Vrijburg park. It provide the needed sun. By now I followed my GPS since being led by the red-white signs was rather frustrating and made me feel like a young dog walking up and down.
Mechelen is a nice town with lots of historical buildings and nice parks. It gave me a feeling of dignity and tranquillity although the town is very close to Brussels.

Under the windscreen of my car I found what looked like an official document nicely wrapped in plastic. There is lots of parking space if one overlooks the ticket booth.

Distance: 24 km. Almost flat track. Personal rating: ***

GR12, balsamina and pigs dung

25th July 2007 in beautiful Lier. This little clean town in the Kempen has ancient narrow streets, nice church, colourful clock tower and a cosy Begijnhof. The start at 9.30 could not be better. Above that, the sun shone and we had a light breeze. With other words: perfect hiking conditions.
I left town from the south walking along the Nete and hiked through fields and small woods. Many roads were unpaved and some very grassy to Mississippi’s delight. On approaching Mechelen there are many glass houses. The yellow-white GR signs were often at odd places but with some intuition I was lucky not to get too far off track. I entered Mechelen along the Dyle river and hit a main street where I took bus 561 to Lier railway station, walked some distance on the cit wall to my car and at 17.00 off we went to a cool Leffe beer (at home)

I enjoyed this part of the GR12.

Total distance: 30 km. Flat. Ratio: crows flight/distance: 2,3. Avg.speed (rest incl.) : 4,0 km/h.
Personal rating: ***

GR12. 2nd lap from the BD border

18^th July 2007.

From Rivierenhof restaurant to Lier railway station. The weatherman’s forecast became true. Warm and dry. At 10.00 exactly I parked the car at the Sterckshof museum. We (the dog and I) walked up to the Rivierenhof restaurant. Here the GR5a and GR12 cross. The park is quiet but stopping meant being a target for the hungry mosquitos. The noise of the E313 left up gradually and the green surroundings of Fort 2 was obviously a good place for people making the paths a means to do some sporting activity. In Wommelgem I almost lost track at the roundabout south of the church. The red-blue marking was hidden in a little alley. The town itself I found not very attractive but the surroundings were nice with many pathways between the houses.

After 8,5 km. we took a rest because it was getting quit warm nearing midday. We entered fields and passed a some woods before entering Ranst. In Broechem the dog looked desperately for shade and we took another rest and some food at km 17 at the corner of a street . Passers by looked amused when the saw the old man and his dog. At least that is what I interpreted from their facial expression. Just byond Emblem I hit the Nete canal and Kleine Nete river and went in, to my surprise, northerly direction. The sun was not in for a compromise when walking the
banks of the river but lots of shade was waiting in the wetlands and the Kessels heath where I
lost the signs again and had to follow the highway in NE direction to get onto the right track again. The fort of Kessel and the Lier fishing clubs “battlefield” were the last spots of interest before I reached the bus stop at the Lisper Steenweg. Bus 423 did not arrive and I took one of the frequent trains back to Antwerp. Bus 21 brought me near the Sterckshof. It started raining.

Distance covered: 32 km. Length of GR: 29,3 km. Flat. Ratio crow’s flight/distance path: 2,5!!

Personal rating:***